کیفیت نوشتار را باید با رمان امام حسینی محک زد – خبرگزاری مهر ایران و جهان خبر


خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و اندیشه: مسعود آذرباد نویسنده کتاب «حمله سرد» یادداشتی با نگاهی به کتاب «نشان حسین» نوشت که برای انتشار در اختیار خبرگزاری مهر قرار داد.

توضیح این یادداشت در ادامه خواهید خواند:

«حتی اگر در زندگی خود روایت عاشورا را نخوانده باشیم و از همه مهمتر به زیارت اباعبدالله نرفتیم، بالاخره به رزا، هیئتی که رفتیم و سینه زنی و ضرب و شتم می رفتیم. با زنجیری که دیدیم، چای و دمنوشی که خوردیم، آنچه شما گفتید به هیچ کدام ربطی ندارد که مستقیماً روایت عاشوری است، اما غیرمستقیم کار را برای هر نویسنده ای که بخواهد درباره ابوی رمان بنویسد سخت می کند. عبدالله و واقعه کربلا.

به نظر من اگر نویسنده ای بخواهد نویسندگی خود را محک بزند باید رمان امام حسینی را بنویسد. نه فقط به این دلیل که استاد اجازه می دهد. در جای خود قرار دارد. چرا که مخاطب رمان عاشورایی خصوصی ترین مخاطب کتاب خوان جهان است. عامه ای که از کودکی عاشورا را زیسته و تا امروز ادامه خواهد داد. در مساجد خانه، در مساجد شلوغ، در صف زنجیر، ته مسجد قبل از نماز، وسط نماز. گفتن حرف تازه برای مخاطب رمان عاشورایی سخت است.

اما با وجود همه این سختی ها، اگر از برکت اهل بیت باشد، همیشه چیزی برای مخاطبان نویسندگان آشوری وجود دارد. یکی از آنها «آیت الحسن» است. کتاب محقری که شبیه عبید اباعبدالله قدیمی است. او شور و شعور دارد. نشین حسن نزد آن مردی که در کربلا شنیدیم رفت و حداقل یک شب روزه دارد. نام قاسم نیز پس از او با «خانواده من از عسل است» آمده است. اما چند نفر از ما می دانستیم که کریم اهل بیت علیهم السلام چند شیر دیگر را در کنار قاسم پرورش داده تا برای برادرش بجنگند؟ حقیقت نیشان حسن داستان اهل بیت امام حسن و فرزندانش در کربلاست. از زمان وفات ابن ابی سفیان تا روز عاشورا.

با خواندن نشان حسن، با اطلاع از ماجراهای کوچک اهل بیت امام حسن، غمگین می شود. نه اینکه نویسنده بخواهد چیزهایی را تکرار کند یا خودش را درگیر ماجراهای خاله و عموهایش کند. گفتم. نیشان حسن مانند یکی از پیر غلامان اباعبدالله است. این فقط یک علاقه نیست، پر از هوش است. تعریف در این کتاب ماهیت این ادبیات تنها به ادبیات خانوادگی و روابط خانوادگی مربوط نمی شود. دانش است. آدمی که امام نیست یک امامزاده معمولی است. اما تمام غم او این است که با تمام ضعف ها و کاستی هایش می خواهد هر چه در توان دارد به خاطر امامش انجام دهد. معیار همه چیز در زندگی او امام است هر چند جایگاه خود و امامش را بداند. امامی که عمو هم هست!

خانم مهدوی در داستان خود با انتخاب سه راوی به بهترین نحو به تمامی موارد این خانواده پرداخت. نوفایله همسر امام حسن و مادر قاسم حسن مشانی دومین پسر امام حسن و قاسم پسر کوچک امام حسن سه راوی این داستان هستند و چه خوب برای او لقب انتخاب کرد. . هر یک از آنها در ابتدای فصل است. خورشید و ماه و آینه.

کیفیت نوشتار را باید با روایت امام حسینی محک زد

امام حسین را کمتر در نشانه حسین می بینیم. ما حوادث و داستان هایی را می خوانیم که چیز زیادی درباره آنها نمی دانیم. روابط خانوادگی که ما هرگز آنها را بررسی نکردیم و کسی در مورد آنها به ما چیزی نگفت. آن وقت خواندن نشان حسن رزا مسلم برای ما معنای دیگری دارد. وقتی فهمیدیم مسلم شوهر خواهر اباعبدالله است. من جزئیات داستان مسلمان را به شما نمی گویم، خودتان آن را در رمان بخوانید. یا اینکه اولین ازدواج فامیلی اهل بیت بین حسن مشانی و فاطمه دختر امام حسین در راه کربلا بوده است. کتاب در این موارد کم ندارد. وقتی انسان نیشان حسن می خواند، محبت او به خانواده بیشتر می شود.

اما این عشق به این شکل نیامد. نویسنده نیامده تا با کلمات احساسی و استفاده از تعابیر تخیلی و شاعرانه حال و هوای مخاطب خود را تغییر دهد. درد نویسنده را می توان از بسیاری از وقایع تاریخی جدید در داستان و از جزئیات تاریخی که در آثار او مشاهده کرد، فهمید. از توصیفات و عباراتی که می داد، از زبان و لحنی که به کار می برد.

«نشانه حسن» نه سنگین و کامل است و نه احساسی و مبالغه آمیز. زبانش پاک است، اسراف ندارد، مودب است، با مخاطب صمیمی است و حرمت اهل خانه را حفظ می کند. اینها چیزهای کوچکی نیستند. زنانگی او نیز مناسب است. نه بوی فمینیسم اسلامی می دهد و نه بوی ظاهری و عرفی.

نویسنده در کار خود نه تنها توصیفات تاریخی، بلکه درک تاریخی موجود در کتاب را پیش می برد. نویسنده به همه آدم های داستانش فرصت حرف زدن داده، حتی اگر این حرف ها را دوست نداشته باشیم. عقلانیت شیعه در امر حکمرانی خوب و صحیح شکست خورد.

«نشان حسین» کتابی است که می تواند رضایت مخاطب خاص عاشورایی خوانان را جلب کند. نماد اوسان خود تنه است. می توان با معرفت، گوشه ای از سکوت، و با رمان نیشان حسن عزاداری کرد. تابلویی که تحلیل خوبی ارائه می دهد و در عین حال اشک آدم را جاری می کند.

آیا احساس کردید که می توانید این کتاب را نیز بخوانید؟ نظرتون چیه؟