مسئولین حادثه متروپل مسئول هستند!


متروپل سه بار ریزش کرده، در ضمن دفتر مسئولان حادثه هم ریزش کرده؟

مسئولین حادثه متروپل مسئول هستند!

گزارش کردن زمان خبریدر حوادثی مانند تخریب متروپل باید به جنبه عمومی جرم توجه شود و صرفاً از لحاظ جبران خسارت نباشد. غرامت و مجازات در این گونه موارد نباید به خون و غرامت محدود شود.
شهر سه بار فروریخت.  آیا دفتر ماموران حادثه فرو ریخته است؟

ریزش ساختمان متروپل یک حادثه ظهر دوشنبه ۱۱ خرداد ۱۴۰۱ در خیابان شاهزاده کبیر (امیری) مرکز شهر آبادان بود. بر اثر این حادثه قسمتی از برج متروپل شماره ۲ فروریخت که این حادثه ۴۳ کشته و ۳۷ مجروح برجای گذاشت. این فاجعه اولین فروریختن کلان سازه های متروپل بود، ساختمانی که بخشی از پروژه برج های دوقلوی متروپل هلدینگ عبدالباگی بود.

اما بار دوم بخشی از ساختمان متروپل در ۲۳ شهریور در جریان بازسازی سازه فروریخت. رسانه ای با عنوان متروپل برای دومین بار سقوط کرد! اما این تمام ماجرا نبود. فروپاشی مداوم متروپل در ۲۳ سپتامبر متوقف نشد. روز چهارشنبه ۱۳ آبان بخشی دیگر از ساختمان متروپل آبادان ریزش کرد. برای سومین بار افتادن

پاییز گذشته یک نفر جان باخت. یک زن ۴۲ ساله در ۱۳ آبان بر اثر این سقوط ناگهانی جان باخت. ظاهراً یکی از رهگذران خیابان بر اثر سقوط ناگهانی لاشه هواپیما به شدت مجروح شده و در نهایت جان خود را از دست داده است.

۱۴ کارگر در اولین ریزش جان خود را از دست دادند

اما در اولین سقوط ناگهانی متروپل، ۴۳ نفر جان باختند و حداقل ۳۷ نفر دیگر مجروح و به بیمارستان منتقل شدند. در همین حال، حداقل ۱۴ نفر از جان باختگان کارگرانی بودند که در یک سرپناه ساختمانی غول پیکر هنگام جستجوی معیشت حلال جان خود را از دست دادند.

۸ ژوئن اکبر شوکت (رئیس اتحادیه کارگران ساختمانی کشور) در مورد تعداد کارگران دفن شده و تعداد اجساد پیدا شده تا آن روز؛ وی گفت: طبق آماری که تا روز هفتم خرداد ماه داریم؛ ۱۴ نفر از همکاران ما در این حادثه جان باختند و بسیاری دیگر هنوز زیر آوار هستند. بنابراین هنوز آمار دقیقی از کشته ها نداریم.

این ارقام که هر کدام نشان دهنده نابودی جان انسان های عزیز است باید زنگ خطر را به صدا در آورند. بانیان این حادثه هولناک باید خیلی زودتر مجازات می شدند و توضیحی برای مردم داده می شد.

چرا هنوز کار کم است؟

پس از دومین فروریختن سازه در شهرور، مقرر شد عملیات تخریب بقایای ساختمان متروپل توسط قرارگاه سازندگی خاتم الانبیاء انجام شود و کارفرما سازمان منطقه آزاد اروند باشد. سوال اینجاست که چرا معبد دوباره فرو ریخت و جان یک زن ۴۲ ساله از دست رفت؟ و چرا شهر برای سومین بار فرو ریخت؟ احسان سهرابی (نماینده کارگری در شورای عالی حفاظت فنی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی) در این خصوص توضیح می‌دهد: «متروپل سه بار ریزش کرد، اما جدول زمان‌بندی مسئولان حادثه فرو ریخت». : حادثه دلخراش متروپل در دوم خرداد امسال آبادان و ایران لباس مشکی پوشیدند. در یک تصادف دلخراش ۴۳ نفر جان باختند و تعداد زیادی مجروح شدند. نکته این است که هنوز تمام نشده است. روز بیست و سوم شهرور مرگ یکی دیگر از کارگران این ساختمان تنها یک رقم به آمار مرکز آمار ایران افزود.

جنبه عمومی جرم نادیده گرفته شد

وی ادامه می دهد: بارها اعلام کرده ایم که در این نوع جرایم به جنبه عمومی جرم توجه شود و غرامت را فقط در قضاوت ها در نظر نگیریم. غرامت و مجازات در چنین مواردی که مملو از فساد است نباید به پرداخت بهای خون و غرامت محدود شود. اما از این ماجرا به راحتی گذشتیم و متروپل برای سومین بار تیتر یک رسانه شد. از محل ساخت و ساز در خاتم الانبیا، حداقل انتظار این است که اقدام اولیه را در خصوص تخریب انجام دهند، یعنی مسدود کردن خیابان های مشرف به محل. در ماده ۱۹۴ قانون تخریب ساختمان آمده است: علائم خطر و هشدار باید در محلی که قرار است تخریب شود نصب شود و از ورود افراد غیرمجاز جلوگیری شود. ماده ۱۹۵ نیز چنین مقرر می دارد: به استثنای راهی که برای عبور و مرور کارگران و مأمورین در نظر گرفته می شود، کلیه راه های ورودی و خروجی ساختمان باید مسدود باشد.

در ادامه، سهرابی پس از اولین حادثه متروپل تنها به دو مورد اشاره می کند. دستور شناسایی و پیگیری عاملان و برخورد با افرادی که در این حادثه مرتکب تخلف یا قصور شده باشند از سوی رئیس جمهور صادر و دستور دیگری به وزارت کشور و سازمان کار محول شد. سازمان نظام مهندسی و شهرداری‌ها نسبت به حذف ساختمان‌های ناایمن و ناایمن برای شناسایی و ورود ساختمان‌های آسیب‌دیده اقدام کنند تا اقدامات لازم برای اصلاح، تخلیه یا تخریب آن‌ها توسط مالکان آن ساختمان‌ها انجام شود. این سؤال پیش می‌آید: این دو دستور تا چه اندازه رعایت شده‌اند، تا کجا پیش رفته‌اند و چه نتایجی داشته‌اند.

اخرین حرف:

مرگ بر اثر سقوط آوار از «ساختارهای دیگران» بسیار دردناک است. ما نمی دانیم این برج های بلندی که آسمان شهرهای ما را پوشانده و جیب تاجران غول پیکر را پر از ریال و دلار کرده اند، واقعاً چقدر پایدار و امن هستند. کارگران و مردم تا کی باید دستمزد یک گروه کوچک را بدهند تا میلیاردر شوند و به هیچکس و هیچ جا پاسخگو نباشند؟!