درباره زندگی و حرم حضرت شاهچراغ


آنچه می خوانید شرح زندگی نامه مرقد احمد بن موسی (علیه السلام) معروف به «شاه شیراق» است. سایت جامع این امامزاده، بازنشر شد:

حضرت سید امیر احمد (علیه السلام) ملقب به شاهچراغ و بزرگ ترین استاد سادات فرزند امام موسی کاظم (علیه السلام) است.

امام هفتم علیه السلام نوزده پسر دارد. حضرت احمد بن موسی (علیه السلام) و محمد بن موسی (علیه السلام) از مادری به نام «ام احمد» متولد شدند.

علامه مجلسی در کتاب مرات العقول در شرح حدیث پانزدهم می فرماید:

ام احمد مادر چند تن از پسرانش بود و در نزد کسانی که اسرار او را به او می‌سپردند و به او اعتماد می‌کردند، داناترین و با تقواترین و محترم‌ترین همسرانش بود.

در کتاب اصول الکافی در باب «کِی الامام یعلم أمام» آمده است که حضرت امام موسی کاظم علیه‌السلام مهریه‌ای را به «ام احمد» واگذار کردند و فرمودند. که پس از شهادت من هر یک از فرزندانم در ادعای این امانت خلیفه و جانشین من هستند. با او بیعت کرد که هیچ کس جز خدا از این امانت خبر ندارد. پس از شهادت امام موسی (علیه السلام) حضرت امام رضا (علیه السلام) نزد ام احمد آمد و از پدرش طلب امانت کرد. ام احمد به گریه افتاد و فهمید که امام (رض) به شهادت رسیده است. این بانوی محترم بنا به وصیت امام رضا (علیه السلام) امانت را تقدیم کرد و با ایشان به عنوان امام هشتم شیعیان بیعت کرد.

درباره زندگی و حرم حضرت شاهچراغ

بیعت با حضرت احمد بن موسی علیه السلام و مردم مدینه با علی بن موسی الرضا علیه السلام.

هنگامی که خبر شهادت امام موسی کاظم (علیه السلام) در مدینه پخش شد، مردم در درب خانه (ام احمد) جمع شدند. سپس با همراهی احمد بن موسی (علیه السلام) به مسجد آمدند و به دلیل شخصیت بلند احمد بن موسی (علیه السلام) چنین پنداشتند که پس از شهادت امام موسی کاظم (علیه السلام) جانشین و امام او بود. از این رو با او بیعت کردند و او نیز با آنان بیعت کرد، پس بر فراز منبر برخاست و با شیوایی کامل خطبه ای ایراد کرد و گفت: (ای مردم همچنان که همگی با من بیعت کردید. بدانید که من خود با برادرم علی بن موسی علیه السلام بیعت می کنم، پس از آنکه پدرم امام و خلیفه و ولی خدا باشد از جانب خدا و رسولش واجب است، من و شما موظفیم. از او اطاعت کنید.))

پس از آن احمد بن موسی علیه السلام از فضایل برادرش علی بن موسی الرضا علیه السلام سخن گفت و همه حاضران به سخنان او تسلیم شدند و از مسجد خارج شدند و احمد بن موسی آنها را پذیرفت. (علیه السلام) بود. سپس خدمت امام رضا (علیه السلام) رسیدند و امامت آن شرافت را شناختند. سپس همگی با حضرت امام رضا (علیه السلام) بیعت کردند و حضرت علی بن موسی (علیه السلام) به برادرش (احمد) فرمود: خداوند تو را در دنیا و آخرت رها نکند.

حرکت از مدینه به سمت طوس

در عصر خلافت مامون عباسی لعنت الله علیه، قیام و نهضت سادات هاشمی و علوی به اوج خود رسید، عباس تکان خورده، مامون وصیت خود را به امام رضا (علیه السلام) سپرد. درود خدا بر او باد و مامون علیرغم میل امام (ره) اختیار خود را از مدینه به طوس منتقل کرد.

حضور پربرکت امام هشتم (صلی الله علیه و آله و سلم) در خراسان، شیعیان و دوستداران اهل بیت پیامبر را به شوق زیارت چهره نورانی امامت و ولایت از نقاط مختلف به سوی ایران کوچ می کنند.

درباره زندگی و حرم حضرت شاهچراغ

حضرت احمد بن موسی (علیه السلام) نیز در این سالها (۱۹۸ تا ۲۰۳ هجری قمری) با دو تن از برادران خود به نامهای محمد و حسین و گروه زیادی از برادرزاده ها و اقوام و شیعیان که به واسطه آنها به دو یا سه هزار نفر می رسد. از بصره به سوی خراسان بیرون رفتند و از هر شهر و ایالتی که می گذشتند بر تعداد اصحابشان افزوده می شد تا جایی که برخی از مورخان به نزدیک بودن تعداد اصحاب احمد بن موسی (علیه السلام) اشاره کرده اند. به پانزده هزار نفر

در این شرایط، علیرغم ترفندها و ترفندهای مامون عباسی برای مخدوش کردن اقتدار حاکم و چهره علمی حضرت رضا (علیه السلام)، برتری و پیروزی های سلطان خدا، مامون عباسی را بیشتر از او رنجاند و سرانجام در سال ۲۰۲ م. ق. مسموم می کند و می کشد. سپس در سوگ، ریاکارانه می گریند و پیکر مطهر حضرت رضا علیه السلام را با احترام در کنار قبر هارون الرشید قاتل امام موسی الکاظم علیه السلام به خاک سپردند.

مأمون ملعون که از جنایات خود منزجر شده بود، پس از اطلاع از نهضت حضرت احمد بن موسی (علیه السلام)، برادر آن حضرت، کینه و دشمنی خاندان ابوطالب را از اجداد خود به ارث برد. حضرت امام. رضا و یارانش به خراسان رفتند و به همه حکام و کارگزاران آن دستور داد که فرزندان فاطمه و فرزندان رسول خدا را به هر کجا که می‌آیند بکشند. و پیروان سادات بنی هاشم، آزار و اذیت حکومت را به وحشت انداختند و سرکوب کردند.

خبر نهضت احمد بن موسی علیه السلام از طریق کارگزاران حکومت به مامون رسید. مامون که آمدن برادران امام را در بحبوحه حکومت تهدیدی جدی برای موقعیت حساس خود می دید و از اختلاف برادران امام و شیعیان با او می ترسید، به همه حکام خود دستور می دهد: هر جا کاروان بانو را یافتند. هاشم آنها را از حرکت باز می دارد و آنها را به مدینه باز می گرداند یا می کشد.

این موضوع به هر شهری که کاروان از آن عبور می کرد می رسید، مگر در شیراز که قبل از کاروان احمد بن موسی علیه السلام موضوع به فرماندار وقت رسید. فرمانروای فارس مردی ظالم و خونخوار بود. او با لشکری ​​انبوه از مدینه خارج شد و در مقابل قافله احمد بن موسی (علیه السلام) اردو زد.

احمد بن موسی (علیه السلام) در دو فرسنگی شیراز با قلوج خان ملاقات کرد. در آنجا خبر شهادت برادرش علی بن موسی الرضا (علیه السلام) منتشر شد و به احمد بن موسی (علیه السلام) خبر دادند که آیا می خواهی برادرت علی بن موسی الرضا (علیه السلام) را ببینی. درود خدا بر او باد).

حضرت احمد بن موسی علیه السلام که چنین وضعی را دید، می دانست که برادرش اولاً در طوس به شهادت رسیده است و ثانیاً نمی تواند به مدینه بازگردد و یا غیر آن; ثالثاً این گروه به قصد جنگ در اینجا جمع شدند. پس با دوستان و همراهان خود تماس گرفت و همه را از ماجرا آگاه کرد و افزود:

قصد اینها ریختن خون فرزندان علی بن ابیطالب علیه السلام است، پس هرکس بخواهد برگردد یا راه نجات را بداند جان خود را از خطر نجات می دهد و من چاره ای جز مبارزه ندارم. . در برابر این افراد بد همه برادران احمد بن موسی (علیه السلام) و یارانش گفتند که می خواهند در رکاب او بجنگند. آن بزرگوار بر آنان دعا کرد و فرمود: پس آماده جنگ شوید.

دعوا و دعوا

لشکر کتلوق خان در مقابل یاران احمد بن موسی علیه السلام صف آرایی کردند و جنگ نابرابری آغاز شد. با شجاعت و فداکاری یاران احمد بن موسی علیهماالسلام، دشمن شکست خورد و عقب نشینی کرد. این درگیری سه بار و چند روز ادامه داشت. در نبرد سوم، نیروهای کتلوگ خان شکست خوردند و مجبور شدند سه لیگ از محل درگیری، روستای کوشان، نزدیک برج و دیوارهای شهر شیراز عقب نشینی کنند. احمد بن موسی علیه السلام به اردوگاه خود در روستای کوشان نزدیک یارانش بازگشت. در این جنگ عده ای از امام زادغان و یاران احمد بن موسی علیه السلام مجروح شدند و حدود سیصد نفر شهید شدند.

درباره زندگی و حرم حضرت شاهچراغ

ترفند دشمن

فردای آن روز، احمد بن موسی (علیه السلام) و یارانش پشت دروازه شهر شیراز حرکت کردند و در آنجا اردو زدند. خلوک خان که متوجه شد نمی تواند با احمد بن موسی علیه السلام بجنگد و با وجود عشق و فداکاری که در لشکر احمد بن موسی علیه السلام وجود دارد، توانایی مقابله را ندارد. آنها را هوشمندانه، با برخی از رهبران ارتش طراحی ترفندی برای شکست دادن آنها از این طریق. او بر اساس ترفندی و توطئه ای، گروهی از سربازان مجرب را برای جنگ و فرار به صف پیروان احمد بن موسی (علیه السلام) فرستاد و دستور داد که تظاهر به عقب نشینی و شکست کنند. در اولین درگیری و برگشت به دروازه های شهر. دوستان و برادران احمد بن موسی (علیه السلام) با این حیله وارد شهر شدند و دشمن مکار دروازه های شهر را بست. لشکریان قتلوق خان که در راهروهای شهر کمین کرده بودند، یاران احمد بن موسی علیهماالسلام به شهادت رسیدند، هر کدام در موقعیت و موضع خود.

شهادت احمد بن موسی علیه السلام

بر اثر توطئه دشمن، بسیاری از یاران احمد بن موسی (علیهما السلام) به شهادت رسیدند و برخی از آنها به آرامی از نیرنگ دشمن پراکنده شدند. مورخان اتفاق نظر دارند که اکثریت امامزادگان فارس و سایر شهرهای ایران از عوامل منحرف کننده این حرکت است.

حضرت احمد بن موسی علیه السلام مورد تعقیب دشمن قرار گرفت و کلوژ خان با تعداد زیادی از سپاهیان خود به آنها حمله کرد. احمد بن موسی علیه السلام شجاعانه در مقابل دشمن ایستاد و از خود دفاع کرد. برخی منابع نوشتند: احمد بن موسی علیه السلام به تنهایی با لشکری ​​بسیار جنگید. وقتی دشمن دید که نمی تواند با آن مقابله کند، در محل استراحت او سوراخی ایجاد کرد و از پشت با شمشیر به او زد. سپس خانه ویران شد و جسد او در زیر انبوه خاک پنهان شد، در محلی که اکنون مقبره و بارگاه اوست.

درباره زندگی و حرم حضرت شاهچراغ

ظهور قبر احمد بن موسی علیه السلام در زمان اتابکان

منابع متقدم و متأخر که به شرح حال و زندگی احمد بن موسی (علیه السلام) می پردازند، بیش از پیش از دفن احمد بن موسی (علیه السلام) در زمان شاهزاده مقرب الدین مسعود خبر می دهند. بن بدر بین سالهای (۶۵۸-۶۲۳) و می دانند.

شیراز نامه زرقوب شیرازی (نوشته ۷۶۴ هجری قمری) یکی از قدیمی ترین منابعی است که بنای آرامگاه احمد بن موسی علیه السلام را در زمان شاهزاده امیر مقرب الدین مسعود بن بدر نوشته است:

آرامگاه امام زاده، شاهزاده معصوم احمد بن موسی (علیه السلام) در مرکز شهر در نزدیکی مسجد اخیراً سقوط کرده شاهزاده مقرب الدین مسعود بن بدر که از اتابک بن ابی بکر بود قرار دارد. سعد بن زنگی. نزدیکان و یاران بن مودود قصری به یاد او داشتند و در آن مکان قبری یافتند، نازل شد و مبارکش هنوز در حد اعتدال است و تغییر و دگرگونی بر او اثر نکرد، مهری که بر او بود. انگشت مبارکش را فرمودند آگاه باشید که به نام احمد بن موسی حک شده است، ائمه و علما در شیراز جمع شدند و به بحث پرداختند و چهره خود را به حضور اتابک رساندند. اتابک ابوبکر مشهد را در آن مکان بنا کرد و قصری ساخت که به مرور زمان شهرت یافت و مردم شیراز پس از آن در ذلت و حیرت ماندند و بارها از او التماس کردند و از او کمک خواستند، پس شاگرد آمد. و به این ترتیب صحنه مبارکی مشهور شد.

معین الدین ابوالقاسم جنید شیرازی که دو سال پس از وفات زرقوب، یعنی در سال ۷۹۱ هجری قمری، کتاب شاد الازار فی حات الازهر، زائرین حرم را در شیرازمه نوشت. . مؤلف شادالزار در شرح مختصری از نسب و فضایل و شهادت احمد بن موسی علیه السلام از کشف مرقد وی در زمان شاهزاده مقرب الدین مسعود بن بدر یاد می کند.

به گفته جنید شیرازی، تا زمان مقرب الدین مسعود بن بدر، کسی محل شهادت احمد بن موسی (علیه السلام) را نمی دانست که قبر او را یافت و گنبدی بر آن بنا کرد. جنید از چگونگی کشف صحنه احمد بن موسی (علیه السلام) اطلاعی نداد.

در وصف بدن رسول اکرم می افزاید: وقتی رسول اکرم را دیدند دیگر رنگ مبارکش نبود و تغییری در بدن رسول اکرم مشاهده نکرد و کفنش هنوز تازه بود و از آن بود. با گفتن «سبحان الله احمد بن موسی» مهر بزنید و در همان نقش بود که او را شناختند.

علاوه بر این منابع که از کهن ترین منابع تاریخ محلی عصر اتابکان است، منابع دیگری نیز وجود دارد که کشف مشهد احمد بن موسی (علیه السلام) را به عصر شاهزاده مغرب الدین نسبت می دهد. .

مقبره حضرت شاه چراغ (علیه السلام)

اولین بنای مقبره حضرت شاهچراغ (سلام الله علیه) را به زمان عزالدوله دیلمی ابن حسن ملقب به رکن الدوله از سلاطین بویه نسبت می دهند. (۳۳۸ تا ۳۱۷ هجری قمری)

بنای قبلی در زمان اتابک فارس (۶۲۳ تا ۶۵۹ هجری قمری) به دستور شاهزاده مقرب الدین مسعود بدرالدین وزیر اتابک ابوبکر سعد زنگی مرمت و بنای جدید اضافه شد. بعدها در سال ۹۱۲ هجری قمری شاه اسماعیل صفوی اصلاحاتی در حرم مطهر انجام داد.

درباره زندگی و حرم حضرت شاهچراغ
در سال ۱۱۴۱ هجری قمری به دستور نادرشاه افشار اصلاحات زیر انجام شد و در مورد انگیزه این کار مطالب مختلفی به دست آمد، از جمله اینکه نادرشاه قبل از آزادی شیراز از سلطه افغانها نذر کرد. او افغان ها را شکست داد. تعمیرات را در شاه چراغ انجام دهید. از این رو پس از پیروزی، ۱۵۰۰ تومان از ارز رایج آن زمان را برای تعمیر و ۷۲۰ مثقال طلای ناب را برای ساختن چراغی بر بالای حرم اهدا کرد.

علیرغم زمین لرزه های شیراز به ویژه در سال های ۹۹۷ و ۱۲۳۹ هجری قمری، بخش های اصلی حرم مطهر ویران شد، اما به همت مسئولان حرم مطهر و مردم در زمان حکومت آل حسینعلی میرزا، حاکم از فارس (۱۲۳۹ ه.ق.) و فتحعلی شاه قاجار (۱۲۴۳).ه) نوسازی و نوسازی. انعکاس سقف و دیوارهای بقعه در سال ۱۳۰۵ هجری شمسی توسط استاد زین العابدین به پایان رسید.

درباره زندگی و حرم حضرت شاهچراغ

ساختار فعلی

علاقه و محبت عاشقان اهل بیت موجب مرمت، توسعه و تکمیل حرم مطهر و مقبره حضرت شاهچراغ (سلام الله علیه) در ادوار مختلف شد. پس از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی، روند ساخت و ساز گسترده در حرمین شریفین احمدی و محمدی علیهم السلام آغاز شد و همچنان ادامه دارد. از جمله ساخت و تکمیل تالار بزرگ بالای سر آینه کاری سقف و دیوارهای قسمت قدیمی بقعه. منبر بزرگی نیز در قسمت جنوبی این تالار برپا شده که از سنگ مرمر و به زیبایی حجاری شده است.