خبرگزاری مهر – نباید تخم مرغ هایمان را در سبد آمریکا بگذاریم | اخبار ایران و جهان



به گزارش خبرنگار مهر، احمد وحیدی وزیر کشور صبح امروز (دوشنبه) در همایش یک روزه «حکومت مردم در گفتمان عدالت و جمهوریت» در دانشکده مدیریت دانشگاه تهران گفت: گفتمان انجام می دهد. منجر به خلاء نمی شود، بلکه ناشی از نیازهای واقعی است.” بنابراین، گفتمان قبلی باید مورد بررسی قرار گیرد.

وی با بیان اینکه اگر تعبیر گفتمان مقید به زمان و مکان باشد باید سازگاری آن را با عناصر ببینیم، گفت: معروف بودن با همان تعبیری که در اسلام داریم یک ارزش ذاتی است. می دانید که خیلی چیزها و حتی اهتمام ما را عرف و عرف یعنی عوام مشخص می کند. عامه مردم آنقدر قدرتمند هستند که فتوای مرجع تقلید را به میل خود می دانند.

وزیر کشور گفت: مبنای مردمی بودن ما گفتمان سیاسی، دموکراسی و… نیست. آنچه ما در جمهوری اسلامی به آن اعتقاد داریم متفاوت است و «دموکراسی» دینی ما ربطی به دموکراسی غربی ندارد. بنابراین وقتی از مردم صحبت می کنیم، منظور همان عمقی است که در اسلام و انقلاب می شناسیم.

واحدی گفت: ارزش ذاتی گفتمان همگانی بودن و عدالت هدایت کننده لزوماً نباید در یک زمان باشد و همزمان نباشد. لفاظی های حکومت تحت عنوان عدالت و جمهوری باید عمیق تر مورد توجه قرار گیرد.

وی با تاکید بر اینکه عدالت و محبوبیت یک ضرورت ذاتی و ضروری است، افزود: عدالت و مردم باید مفهوم سازی شود. امیدواریم مرکز مطالعات راهبردی کار نیمه نهایی را در این راستا ادامه دهد.

وزیر کشور حضور در انتخابات را یکی از مظاهر محبوبیت عنوان کرد و گفت: باید تعبیری را که مفهوم عدالت و جمهوریت در زمانه و عصر ما به دنبال بیان آن است را بررسی کنیم. منظورم تعریف عدالت و محبوبیت در عرصه پیشرفت است. این توضیحات باید جاذبه لازم را برای نیروهای مختلف داشته باشد

واحدی با بیان اینکه باید به دنبال ایجاد جریان های اجتماعی و حرکت بر اساس آنها بود گفت: پیشرفت در عرصه های مختلف البته دارای مبانی فکری، نظری و عملی است. پیشرفت در مبانی عملی نیاز به یک بدن اجتماعی دارد.

وی تاکید کرد: عدالت محوری باید دو پیش نیاز برای اعتماد به نفس و بی اعتمادی به دشمن داشته باشد. کسی که تخم‌هایش را در سبد آمریکا بگذارد، به پیشرفت اعتقادی ندارد.

وزیر کشور با تاکید بر اینکه نیروهای بومی و نیروی کار دانش بنیان باید زبان سیاسی بیابند، افزود: مشکل مبتنی بر دانش این است که «فردی» و پراکنده است و مشکل ما این است که نیست. و آنها به یک زبان اجتماعی واحد برای بیان سیاسی تبدیل نشده اند. در داستانی که اجرا می کنند، هیچ ابراز اراده جمعی وجود ندارد.

آن تمام شده است…